Farkındasınızdır.

Neyzen Tevfik ve onun gibi isimler, yokluğu her daim hissedilen kişilerdir.

Yazdığı şiir ve söyledikleri sözler dillerdedir.

Dillerde kalmaya da devam edecektir.

Sürekli söylerim; Bu millet âlim değil amma ariftir.

Anlar.. Hem de anında anlar kastedilen şeyin ne olduğunu.

Ne mi yapar?

En azından bıyık altından güler söylenen söze..

Ya da takınılan tavra..

Kül de yutmaz yani!

Kolay kolay da unutmaz ironileri.

Unutmamanın muhkem yollarından biri not almaktır, der bu işi bilenler.

Şimdilerde unutulmaya yüz tutmuş olsa bile not almak gibi bir özelliğimiz dumura uğramış vaziyettedir.

Not almak şöyle dursun, okuma konusunda bile alçak irtifa kodlarında dolaşıyor olmamızdır bu sonucu beraberinde getiren.

Aramızda kalacağına söz verirseniz bu girdaptan kurtulmanın bir yolunu söyleyeyim sizlere..

İnsan okuduğunun % 20’sini anlıyormuş.

Onu bir başkasından dinlerse % 40’a çıkarmış anlama oranı.

Hele bir de not alırsa % 60 gibi bir oran egale edilirmiş.

Bu tarz alışkanlıklar edinebilenlerin toplum nezdinde saygın birer kişiler haline gelmesi kaçınılmaz.

Yolunuza bu güzergâhta devam etmeniz halinde daima gözde biri olur, gözden de kolay kolay düşmezsiniz..

Ne demiş eskiler? 

“Göz en büyük uçurumdur.

Gözden düşenin, bir parçası bile bulunmaz.” 

Bu da ha varsınız, ha yoksunuz demektir.

“Eğer yokluğunuz da çevrenizde hissedilmiyorsa bu âlemin sırtında yüksünüz demektir.” 

Ki….

Allah korusun!

Ne alakası var bilmem..

Şimdi aklıma geldi..

“İnsanlar aynayı icat etti. Sonra da filtre kullanmaya başladılar.

Çünkü aynalar fazla dürüsttü!” demiş bir diğeri de.

Pusulalarından biri de dürüstlük olmalı insanların.

Merhamet olmalı.. Adalet olmalı..

Söze Neyzen Tevfik’le başlamıştık.

Yine Onunla bağlayalım;

“Kalkın ey ehli vatan, dediler

Kalktık. Sonra o puştlar oturdu.

Biz ayakta kaldık!” 

Unutulacak şey değil, değil mi?

Not alın!..