İnsan, insan olma özelliğini unutursa hayatı kendine zindan eder. Neden yaratıldığını ve görevinin ne olduğunu unutursa güdülmeye mahkûm olur.

Geçmişte Nemrut diye bir kral vardı. Kendini ilah zannediyor ve çevresinde bulunan insanların kendisine iman etmelerini istiyordu. “Ben sizin rabbinizim, öldürür ve diriltirim” diyordu. Ancak kendini bu kadar güçlü vehmeden Nemrut, küçücük bir sineğe yenildi ve yok oldu.

Bir firavun vardı. Emrinde bulunan zevat onu bir ilah olarak tanımlıyor, o da kendini ilah zannediyordu. “Ben sizin en büyük rabbinizim” diyordu. Sonunda o da ordusuyla birlikte suda boğularak yok oldu.

Bir ebu Cehil vardı. Küfrün timsali oldu. İri kıyım bir yapısı vardı. Ama sahabenin en kısası, en çelimsizi ve en güçsüzü tarafından öldürüldü, yok edildi.

Bir Hitler, bir Mussolini vardı. Onların yüzünden milyonlarca insan hayatını kaybetti. Onlar da vakitleri dolunca yok oldular.

Yani demem o ki, kendini vaz geçilmez zanneden insan yok olmaya mahkumdur. Ama asıl yok oluş ise kalplerden silinmekle oluyor.

Kalplerden silinmemek için zalim olmamak gerekir.

Hani ilk hicret edenler Habeş kralı Necaşi’nin “o peygambere zenginler mi inanıyor, yoksa fakirler mi inanıyor” şeklindeki sorusuna “fakirler inanıyor” cevabını alınca “evet, muhakkak o hak peygamberdir” diyerek bir hakikati teslim etmiştir.

Günümüzde nice nemrutlar var (Netenyahu gibi), nice firavunlar var (Biden gibi, İngiliz’ler gibi). Onlar da öncekilerin dediği gibi “biz sizin rabbiniziz” diyorlar ya, sonunda ya bir sineğin gücü karşısında boyun eğecekler, ya da bir damla suda yok olacaklardır.

Allah zalimler güruhunu sevmez.

Allah zalimlerle beraber olanları da sevmez.

Allah muttaki kullarının yanındadır.

Elbet bir gün zalimler hakkın karşısında boyun eğmek mecburiyetinde kalacaklardır. Zira Hak gelince batıl yok olmaya mahkumdur.

Selam ve sevgilerle

(Remzi Erdem-Düzce Mayıs 2024)