Yazacağım romanın üzerinde düşünmekten korkuyorum. Memur olabilmek için tarih, coğrafya, matematik çalışmalıyım. Çok fazla ezber var tarih ve coğrafyada. Matematik ise yıllardır çözemediğim devasa problem. Sadece basit ve orta düzeydeki bazı soruları yapabiliyorum.

 Memur olmuş olsam yazacağım romana vakit ayırabilirdim diye tahmin ediyorum. Şiire de vakit ayırmaktan korkuyorum. Sınav tarihine kadar sanatçı ruhumu askıya mı almalıyım? Ansızın gelen ilhamları not etmesem vicdanımı nasıl rahat ettireceğim? Belki bu köşe yazılarına da vakit ayırmamalıyım. Klasikleri de askıya alıp sorgulamadan da yaşayamam ki. Oysa yazmak… Ruhumu iyileştiren ilacım. Nasıl terk edebilirim? Günlük tutmadığımda dahi o günümü eksik hissediyorum.  

 Geçen gün Sancaktepe Kitap Fuarı’nda idim. Yaklaşık 2 yıldır fuarlara katılıyorum. Gördüğüm en düşük katılımlı fuardı. Havanın yağışlı olması da fuar alanının merkeze uzak olması gibi dezavantaj oldu. Son aylarda katıldığım 3 fuarda da hava yağmurluydu. Küçükçekmece, Kadıköy ve Sancaktepe…

 Ramazan çadırı dolayısıyla fuar alanı merkezden taşınmış. Arz taleple ilgili. Zor bu ülkede sanat ve felsefenin kabul görmesi. Söyleşimdeki katılım iki elin parmaklarını geçmiyordu. Henüz yeterince tanınmamış bir yazar olarak söyleşiden vazgeçsem mi diye düşünmedim değil. Anlattım gene de not kağıdımdakileri. İlgi alanımdan vazgeçmedim.

 Konuşmamda birçok konuya değindim. Bazı sanat türlerinin topraklarımıza geç uğramış olması ve stadyumların fuar alanlarından daha fazla ilgi görmesi problemi, eski edebiyatımızdaki kelimelerin okullarda öğretilmemesi... Mana derinliğinin daha yoğun olduğu bu kültür çadırlarının daha fazla rağbet görmesi gerektiğini vurguladım. Televizyon medyası da vermeliydi söyleşileri. Kültürel faaliyetleri aktaran kanallar neredeler?

 Benden sonra bir hanımefendinin söyleşisi vardı. Salon neredeyse tamamen doluydu. Hayal ettim çadırıma sığmayan kalabalıkları. Neden olmasın? İki elin parmaklarını geçmeyenler bir gün yer bulamayıp ayakta ve kapının dışarısında dinlemek zorunda kalabilirler beni. Ölene dek vazgeçmeyeceğim yazmaktan. Sorumluluklarım ilgi alanlarımı gölgede bırakamayacak.

(Metin ARPACI – ÜSKÜDAR SANAT DERNEĞİ ÜYESİ)