İlk kitabım UZAK ÖLÜMSÜZ ANILAR 2023 yılında çıkmıştı. Cumhuriyetimizin 100. Yılı… İkinci yüzyıla kültür ve sanatla giriş yapıyordum böylece. Aslında kitabı yazarken ille yüzüncü yıl olsun diye düşünmemiştim ama öyle oldu. Gene o sene taşınmıştık yeni evimize. Yeni bir başlangıç… 2 seneyi geçmiş. Zaman akıyor. Zamanın durdurulamaz öğretilerinin farkında olmalıyız. Yaşça büyüklerimizden tecrübeler dinlemeliyiz.

  Hayatta işaretler olduğuna inanıyorum. Bazılarını kaçırıyoruz. Bazılarını görmezden gelmek istiyoruz belki. Bu kadar da olmaz diyoruz. Bazılarını da algılayacak bilinç düzeyine ulaşmış değiliz. Ne olursa olsun yabana atılamaz bir gerçek olduğunu düşünüyorum işaretlerin.

 Lisede ‘SIGNS’ diye bir film izlemiştik. Ekin tarlalarına yapılan devasa çizimlerden bahsediliyordu. Filme göre gezegenimizin dışındaki varlıkların işaretleriydi onlar. Bunu yapmakla bizlere ne mesaj veriyorlardı acaba? Çözülmesi güç bir lisan gibiydiler.

  İşaretler sadece tarlalardaki şekiller değildi bahsettiğim üzere. Tanıştığımız kişiler, durup dururken gelen ilham, gördüğümüz rüyalar vs. Bir örnek vermek istiyorum. Lisede sınıfı geçmem için girmem gereken sınavdan bir gün önce haberdar olmuştum. Hemen konulara göz gezdirip bir şekilde dersi vermiştim. Birçok zaman unuttuğum sorumluluklarımın aklımda belirmeleri de rabbimin bana bir ilhamı. Eminim bunu çoğu insan yaşıyordur. Bu minvalde teyakkuzda olmalıyız ve şükretmeliyiz bizi düşünen rabbimize. Böyle sonuçlar çıkarıyorum.

  Rüyalarsa zaten bir yaratıcının varlığının göstergesi bence. Gözlerimiz kapalıyken nasıl oluyor da o kadar gerçekçi görselleri algılıyoruz? Bizlere ne anlatılmak isteniyor? Farkında olmadan yaşayıp gidiyoruz. Oysa en azından düşünmeliyiz üzerinde hatta not tutmalıyız onları.

(Metin ARPACI-TÜRKİYE EĞİTİM KÜLTÜR SANAT PLATFORMU İSTANBUL ŞUBE BAŞKANI)