Evrende temel değere sahip bazı duygular vardır. Sevgi, merak, üzüntü vs. 

Mutluluk da bu duygulardan biri olmalı. Mutluluk, kusursuz olarak her şeyin en iyisi olmasıysa sanırım kimse mutlu sayılmayacaktır. Öyleyse acılarımızda mutluluğun bir parçası olmalı. Ara ara düzensiz olarak yaşadığımız sevinçler mutluluk sayılır mı peki? Var mıdır hiç kesintiye uğramamış saadetler? Merak ediyorum sonsuza dek en ufak bir acıyı hiç tatmamış olmanın duygusunu. Muhtemelen insanın doğasına aykırıdır böyle bir durum.  

 Başarılı olmanın da mutluluğa götüren yanları vardır. Ulaşılması imkansız görünen bir mucizeye varmanın… Geçmişte kalmış başarılarımızsa ona ulaştığımız ilk andaki duyguları elbette bize vermeyecektir. Çok net olarak ya da üstü kapalı hatırlarken… 

 Zamanla unuttuğum çocukluk oyuncaklarım da bana çok uzak artık. Demek ki mutluluk unutulabiliyor da. Bazen bir eşya, bazen bir koku, bir kişi, bir mekan ya da zamanla da özdeşleşebiliyor evrende temel bir değere sahip olan bu duygu. Başkalarıyla acılarımızı paylaşırken de hissedebiliyoruz onu.  

 Vicdanlarımızı rahatsız eden günahlarımızı unutmak da bize mutluluk verebilir. Onlardan ders çıkarıp zamanla kendimizle barışmak da…

Aksi halde bir insanın "kendini affedememesi" en büyük acı olmalı.