1986 yılıydı. Yeni emekli olmuştum.

Çok ünlü bir kumaş mağazasının sahibi olan arkadaşım bana, “Emekliliğin ilk günleri, sıkılır, evde oturamazsın, dedi.

Gel benim mağazanda hem ön muhasebeyi tutar çalışırsın ve hem de laflarız!”

 Böylece yeni işime başladım.

Çalıştığım mağaza 3 katlı muazzam bir yerdi. Ve burada toplam 16 personeldik.

Mağazanın her katında birbirinden farklı ama oldukça kaliteli kumaşlar satılıyordu.

O yıllarda rahmetli Bülent Ecevit’in 1980 Askeri Darbesinden sonra konan siyasi yasağı halen devam ediyordu.

Bir akşamüstü mağaza önündeki elemanlar arasında bir telaş olduğu görüldü.

Biz patronla ofiste oturuyorduk.

Elemanlardan biri koşarak “ Bülent Ecevit geldi!” Diye haber verdi.

Hemen dışarı fırladık.

Eski model siyah bir Renault marka otomobilde Bülent Bey ve Rahşan Hanım şoförüyle gelmişlerdi.

Hoş geldiniz, nasılsınız dedikten sonra; “Bir arzunuz var mı ve size nasıl yardımcı olabiliriz!” Diye sorduk.

Sıkılgan bir tavırla; “Evimizde eskiyen bir koltuk takımımız var.

Biz bu takımın yüzünü değiştirmeyi düşünüyoruz.

Kaplanacak kumaş için sizi tavsiye ettiler. Bu nedenle sizleri rahatsız ettik!” Dedi kibarca Bülent Bey.

Çok şaşırdık.

Aniden sanki başımdan aşağıya kaynar sular dökülüyordu.

Yılların siyasetçisi ve Başbakanlık yapmış biri evlerindeki eski koltukları değil de sadece yüzlerini değiştirmek istiyordu.

“Top döşemelik kumaşlarımız alt katta bulunuyor, lütfen buyurun, beraberce inip seçelim!” Dedik.

Mağazanın alt tarafı top- top döşemelik ve çok kaliteli kumaşlarla doluydu.

 “Bizim acaba kaç metre almamız gerekir!” Diye sordular.

”Aşağı yukarı 24 metre kumaş gerekir!” Dedik.

Kumaşlardan birini seçip işaret etti Rahşan Hanım; “Örneğin bu kumaşın metresi kaç lira?” Diye sordu. O günlerde daha paramızdan sıfırlar atılmamıştı.

Tezgâhtar; “Efendim metresi Bin lira!” Dedi. Bülent Ecevit; ”Yani 25 bin lira falan ediyor değil mi?” Diye sorarken yüzü kireç gibi bembeyaz oldu.

Kumaşın pahalı geldiğini anlamıştık.

Durum anlaşılınca patron kulağıma eğilerek; “Kumaşı hediye edelim!” dedi.

Ben; “Sakın lafını etmeyelim, onu çok üzeriz!” dedim.

Birbirlerine baktılar. Ve “Biz biraz düşünelim, sonra tekrar rahatsız ederiz!” Dediler Onları karşıya kadar geçirip uğurladık.

25 metre kumaş alamayan yasaklı bir başbakan..

Ben ağlamaya başladım. 

Teselli ediyorlardı ama nafileydi.

İşte böyle bir anısını nakletmiş emekli bir vatandaş.