Her yıl olduğu gibi 3 Aralık engelliler günü kutlanmalarına başlandı. Uçurtmalar uçuruluyor, danslar ediliyor, gösteriler sunuluyor, el baskıları yapılıyor, hediyeler eşliğinde ziyaretler yapılıyor,  sosyal medyada gününüz kutlu olsun mesajları yazılıyor.

 Allah razı olsun temennileri havada uçuşuyor. Herkes kendi hayatına dönüyor günler haftalar geçiyor... Sonuç ne soruyorum sonuç ne... Sonuç biraz emek, biraz duygusallık, çokça şükür. Ve bu döngü farkında olmadan sürekli devam ediyor.

         Sosyal medya paylaşımlarının veya konuşmalarının ortak olarak kullanılan "en büyük engel sevgisizliktir, sevgi engel tanımaz" gibi kalıplaşmış söylemlerden uzaklaşıp “EN BÜYÜK ENGEL VERİLMEYEN HAKTIR” mı desek acaba...

3 ARALIK “ÖZEL GEREKSİNİMLİLER GÜNÜ" DENMELİ…

         Yine yılın 364 günü bizi umursamayanların bol bol konuşacakları bir gün... Oysa bizler daha çok fark edilmek, daha hızlı hayata dahil edilmek, atılan adımların farkındayız ama daha çok adım atılması gerektiğini bilin istiyoruz. Yılın bir gününde ‘aaaa engelliler günü geliyor’ bir ziyaret yapalım da bir hediye alalımda unutmadığımızı görsünler... Etkinlikler yaparak, projeler düzenleyerek, güya amaçları farkındalık yaratmakmış, bizlere göre de REKLAM dır... Diğer günler aklınızda mıyız acaba soruyorum... Bizleri kullanmasınlar. ÇÜNKÜ BİZLER YÜRÜMEK DEĞİL HAYATA KOŞMAK İSTİYORUZ... anlayın artık!!! Özel insan olmak zavallılık ve yardıma muhtaçlık demek değil, bizler de sizlerin şükür sebepleriniz değiliz... Bakış açınızı değiştirin artık. Engel kaldıran insanlara dönüşün, tek beklentimiz isteğimiz bu...

"Ağır engelli" olan her çocuğun annesine maaş bağlanmalı diyorum. Çünkü bu özel anneler çocukların bakımlarıyla mücadele ettikleri için çalışamıyorlar. Artık farkına varılmalı diyorum. "Bu aile maaşa UYGUNDUR/DEĞİLDİR" kararı eve gelen kişinin insafına kalmamalı diyorum...

EVDE BAKIM MAAŞINI gelir sınırı olmaksızın tüm özel gereksinimli çocuk annelerine bağlasalar ya... Avrupa'daki adıyla YIPRANMA PAYI adı altında... Çünkü bakıma muhtaç ağzı var dili yok evlatlarımızı kimselere emanet edemiyoruz. Yoksa çalışabilsek bizlerde o verilen parayı kazanabiliriz. Sizin de peşinizden bu kadar koşmak zorunda kalmayız bu zorlu hayatin içinde!!!

         Özel çocuklu anneler olarak diyoruz ki... Bizlere verilmeyen haklarımız için geriye adım atasımız yok...Mücadeleyi bırakasımız hiç yok...Bazen gardımız düşse de evlatlarımızın kokusu, nefesi, hayata koşturur bizleri. Unutmayın !..

         Hayat işte her şey her zaman tepetaklak gidecek değil ya... Benim üzerime doğmaz dediğin o güneş var ya bir bakmışsın bulutların arasından bizlere gülümsüyor sanki biz özel annelere diyor ki çok mutsuz ettiler sizi ... Hak ettiğiniz hakları kazanmak için yordular ... Birazda sizlerin ve evladınızın yüzü gülsün diyor. Hayat kollarını açıyor bizlere... Yeter ki sizler bakış açınızı değiştirin... Engel bedenlerde değil engel  beyinlerde ve bu engeli kaldırabilmek hepimizin elinde...iste o zaman hayat kollarını açar bize, üzerimize  doğmaz dediğimiz o güneş var ya ısıtır bizleri...

         Yılın bir günü değil her zaman "3 Aralık Engelliler günü" değil "3 Aralık özel gereksinimliler günü" söylenmeli...bence.

         HAK ETTİĞİMİZ HAKLARIMIZA SAHİP OLDUGUMUZ GÜN BIZLERIN GÜNÜDÜR...

O zaman KUTLU OLSUN...3 ARALIK ÖZEL GEREKSİNİMLİLER GÜNÜMÜZ