Bazen bir sokak aralarında, bazen bir parkın kenarında, bazen lokantaların önlerinde... Gözleri size masumca bakan bir patili dostlarımızla karşılaşırsınız. Öyle bir bakarlar ki bize; sanki içimize işleyen bir sessizlik gibi... İşte o sessizlikte saklıdır masum hayvanların bize söyleyemediği her şey; açlık, korku, umut ve biraz sevgi gibi...

Ağustos ayında apartmanımızın önünde… Yavru bir kedi yanımıza sokuldu... Perişan bir şekilde… Yüzünde tarifi olmayan bir yorgunluk, vardı. Sanki beni kurtarın diyordu... Şiddet görmüştü, belliydi…  Yürüyecek hali bile yoktu... Belki ağrıları vardı, belki açtı, ama bunları anlatamıyordu. Sadece gözleri vardı, masumca konuşan. O an eşim Savaş’la düşündük. Biz insan olarak; bu kadar güçlü görünürken, neden yanımızdaki en savunmasızlara bu kadar zayıf kalıyoruz? Ve evimize hoş geldin dedik. Biz onu sahiplenmedik aslında, bu dünyada o bizi seçti. Teşekkürler VENÜS oğlumuza.

Eşim ve ben sokaklarda gördüğümüz canlarımızı sevmeye çalışırız, elimizden geldiğince mama ve su veririz. Arkamızdan o bakışları görseniz, sanki onları kandırdık "sevdiniz de niye bırakıp gidiyorsunuz" der gibi bakıyorlar. Sokaktaki yaşayan canlarımıza iyi davranalım. Mama ve sular koyalım onlar için. Başlarını sıvazlayalım ne olur.  Aslında elimizden geldiğince yuvalarımızı, onların yuvaları yapalım. Lütfen, şans verelim bizleri ailesi olarak seçmeleri için...

“Evde kedi mi besliyorsun, her yer tüy olur, ay evi kirletir, ayyyyy evi kokutur, ayyy evde hayvan mı olur diyen ay aycılar:

Gün boyu kendini yalayarak temizleyen kediyle, yıkanmaktan aciz dişlerini fırçalamaktan aciz olan pis ter kokan insanla, kedi arasında kimi seçerdiniz... Tabii ki ben kediyi seçerdim… Soruyorum; ya siz?

Kimi seçerdiniz, mama kabıyla, suyu temiz  olmazsa su içmeyen kediyle, tuvalet kabı pisken tuvaletini yapmayan ve hatta temizlenene kadar tuvaletini tutan, yaptığı tuvaletinin üzerini örten kediyle, sifonunu çekmeyen, tuvaletten çıktığında ellerini bile yıkamayan insanla, kimi seçerdiniz? Tabii ki bin kediyi seçerdim.

Nasıl insanoğlu birbirlerini sevmek zorunda değil, saygı duymak zorundaysa, patili sessiz canlılarımızı da sevmek zorunda değilsiniz. Ama saygı duymak zorundasınız. Bu dünya sadece insanoğlunun değil, bütün canlılara aittir...

Sokaklarda kedi ve köpek besleyen insanları ‘kafayı da bozdular’ diyerek eleştirmeyin. Böyle merhametli insanları takdir edin onlardan da rahatsız olmayın artık… Mesela; örnek alsak diyorum, teşekkür etsek diyorum, ne güzel olurdu.  Yağışlı soğuk havalar başladı. Lütfen titreyerek, soğuktan bir yere sığınmış canlılarımızı , yeni doğmuş yavrularını korumak isteyen patili canlılarımıza sahip çıkalım.  Evlerimizin önlerine bir kap mama, bir kap su koyalım. Bunları yapmak istemiyorsanız da yapanları da eleştirmeyelim, şikayetçi olmayalım lütfen. Zaten doğduklarında çileleri başlıyor ki, bu canlarımızın. Yaz gelir susuz, kış gelir soğuktan donarlar. Yiyecek bulamayıp, aç gezerler çoğunlukla. İnsanlardan kaçarlar, arabalardan kaçarlar, taşlardan, tekmelerden kaçarlar, aç ve susuz bir şekilde.

Karda, soğukta ve ayazda, apartman girişlerine sığındıklarında rahatsız olanlar, ayağınıza değen kediye ve köpeğe tekme atanlar, restoranlarda yemek yerken, masa altına gelip nasibini isteyen canlarımızı garsona şikayet edenler, her gün bütün vücudunu temizleyen canlarımıza "ayyyyy, ııyyyy" diyenler; kendi pisliklerinizi düşünmeden konuşanlar, bu kadar eziyete gerek var mı? Soruyorum.

Bu üç günlük dünyada insanı sevene değil, hayvanları sevene inanın... Neden mi? İnsanı sevmenin yolu menfaatten, ikiyüzlülükten fesatlıktan, hayvanlarımızı sevmenin yolu da vicdandan ve merhametten geçer.

Unutmayalım; bu dünya sadece insanlar için değil, tüm canlılar için var… İnsanları olduğu gibi, o sessiz canlıları da Allah yarattı. Yani bu dünya sadece insanların değil, o masum canlarında dünyası.