Kendimle görüşmüyorum epeydir. Uzağım olmak istediğim yerlere. Yakınımda görmek istemediklerim. Bir mağarada yaşamak istiyorum bazen. Derinliği tahmin edilemeyen bir mağara… Yalnız ben olacağım orada. Ben ve kitaplarım. Geceleri dolunayın ışığında okuyacağım onları. O uzaklardan gelen aydınlıkta yazacağım günlüklerimi, hatırlayabildiğim rüyalarımı. Öyledir çünkü bir insanın iç yolculuğunda ilerlemesi. Kimi zaman mesafeli olmak gerekir kalabalıklara.

Zamanı unutmak istediğim zamanlar oluyor. Nerede olduğumu, belki adımı bile. Kendime dair her şeyi. Böylelikle yeniden başlayacağım kendime.

Ne saçmalıyor bu adam diyeceksiniz. Kendine yeniden başlamak da ne demek? Kim bir mağarada yaşamak ister ki? Evde oturup televizyon izlemek varken. Gündelik yüzeysel sohbetler varken kim neden gitsin oraya? Kim neden orada zamanı unutacak kadar kalsın? Kaybolmaktan korktuğu halde neden derinlere doğru ilerlemek istesin ki insan diyeceksiniz!.. 

Evet karanlıktan korkmakta haksız sayılmayız. Ama çok daha uzun ve meşakkatlerle dolu bir yolculuk daha var. O da insanın ruhu. Sonu kestirilemeyen geçitlerden daha gizemli. Ne var ki bunun farkında değiliz ya da kendimizden kaçıyoruz. Kendimiz hakkında düşünmeye vakit ayırmıyoruz. İçsel hazinelerimizi keşfedemeden bu dünyadan göçüp gidiyoruz. Evet o mağara biziz aslında. Ömürlerin yetemeyeceği kadar deriniz. 

Ölümle yeniden başlayan yolculuğumuzda bir tek sonsuzluğu zamanla anlayamayacağız.